XXI wiek przyniósł nie tylko rozwój cywilizacyjny, ale także choroby spowodowane nieprawidłową dietą, brakiem ruchu i siedzącym trybem życia. Jedną z nich jest nadciśnienie tętnicze (łac. „Hypertensio arterialis”), zwane też hipertensją.
Nadciśnienie to przewlekłe schorzenie układu krążenia, mogące wywołać szkodliwe dla zdrowia skutki, poprzez utrzymujące się podwyższone ciśnienie tętnicze krwi. Można o nim mówić, gdy minimum trzykrotnie pomiary przekroczą górną granicę wartości uznawanych za prawidłowe. Świadczy to albo o większym wysiłku serca przy pracy (wysokie ciśnienie skurczowe – górne), albo o zwężeniu naczyń krwionośnych, co wstrzymuje przepływ krwi do góry (wysokie ciśnienie rozkurczowe – dolne).
W Polsce obowiązuje klasyfikacja nadciśnienia tętniczego według wytycznych European Society of Hypertension (ESH) i European Society of Cardiology (ESC). Zgodnie z nią za zbyt wysokie uznaje się wartości wyższe niż 139 mm Hg (dla ciśnienia skurczowego) lub 89 mm Hg (dla ciśnienia rozkurczowego). Przyjmuje się, że prawidłowe ciśnienie skurczowe wynosi 120-129 mm Hg, a rozkurczowe 80-84 mm Hg. Z kolei nadciśnienie dzieli się na trzy stopnie – łagodne, umiarkowane i ciężkie.
Chorobę tą mogą wywołać rozmaite czynniki. Jeśli nie jest znana przyczyna wystąpienia nadciśnienia, mówi się, że jest ono pierwotne. Przypuszcza się wtedy, że pojawiło się na skutek czynników genetycznych, menopauzy, złej diety, czy zajścia w ciążę. O nadciśnieniu tętniczym wtórnym słyszy się zaś wtedy, gdy wpłynęły na nie schorzenia naczyń krwionośnych, nerek, mózgu, serca, gruczołów, a także stosowanie leków hormonalnych lub zażywanie substancji toksycznych.
Klasyczne objawy nadciśnienia to: zaburzenia widzenia, bezsenność, zasłabnięcia, szumy w uszach, nudności, wymioty, zaczerwienienia twarzy, nadmierna pobudliwość, potliwość czy krwawienia z nosa. Więcej na temat objawów nadciśnienia: http://dobrecisnienie.org.pl/nadcisnienie/objawy-nadcisnienia/
Nieco rzadziej pojawia się u chorych nadciśnienie płucne, związane z podwyższeniem ciśnienia krwi w krążeniu płucnym. Mowa tu o wartościach przekraczających 18-25 mm Hg (ciśnienie skurczowe) i 6-10 mm Hg (ciśnienie rozkurczowe). Tu także występuje podział na wersję łagodną, umiarkowaną i ciężką choroby. Niestety wielu chorych zgłasza się do lekarza zbyt późno, gdy jest już w zaawansowanym stanie, gdyż objawy w stanie spoczynku nie są tak dokuczliwe, a do tego przypominają te występujące w innych schorzeniach.
Szczególnie czujne powinny być kobiety spodziewające się dziecka. W okresie tym należy regularnie kontrolować ciśnienie, gdyż wzrasta ono znacznie po 20. tygodniu ciąży i utrzymuje się wysokie do około 12. tygodnia po porodzie.
Nadciśnienie można leczyć. Przede wszystkim warto zacząć od zmiany stylu odżywiania, ograniczyć spożycie soli i alkoholu, zwiększyć spożycie potasu, wprowadzić ruch do planu dnia, odstawić palenie, uspokoić tryb życia i schudnąć. Leczenie farmakologiczne powinno się odbywać pod nadzorem lekarza, bo zbadaniu zaawansowania choroby i stopnia ryzyka powikłań sercowo – naczyniowych. W leczeniu stosowane są leki moczopędne, beta adrenolityki, antagoniści wapnia oraz antagoniści receptora AT1
Sprawdź gotowe jadłospisy i opracowanie diety na cały miesiąc, dla pacjentów chorujących na dnę moczanową.
Świetny poradnik z poradami i kompleksową wiedzą na temat dny moczanowej. Wszystko opisane jasnym i zrozumiałym językiem. Ponad 200 pozytywnych opinii - bestseller wydawnictwa. Polecam!
Nie ma się co bać nadciśnienia w ciąży, choć rzeczywiście jak się już pojawi, to lepiej się nie przemęczać i nie forsować. Zwłaszcza jak ciśnienie jest rzeczywiście wysokie. W takich przypadkach nadciśnienie zawsze będzie groźne. Ale nie ma co panikować, po porodzie nadciśnienie przejdzie jak ręką odjął.
Łatwo jest mówić… Moja jak miała nadciśnienie w ciąży, to spanikowała tak, że ledwo ją przekonałem, żeby nie jechać na pogotowie. Ale do lekarza i tak poszła, a potem kombinowała, co jeść i co pić i w ogóle w jakich odstępach czasu, żeby zbić nadciśnienie.