Przyczyny anoreksji nie są do końca znane, jednak okazuje się, że duży wpływ mają czynniki biologiczne, konkretne cechy osobowości, czynniki rodzinne oraz kulturalne. Jadłowstręt psychiczny dotyczy przede wszystkim kobiet, ale zaburzenia odżywiania spotykane są także u coraz większej liczby mężczyzn.
Jeszcze nie tak dawno problem ten głównie obserwowano u młodych dziewczyn, ale stale obniża się przeciętny wiek chorujących i dzisiaj już nawet kilkunastoletnie dzieci borykają się z anoreksją. Dobrowolne głodzenie się jest dla nich jedyną droga do uzyskania akceptacji społeczeństwa oraz poprawienia swojego wyglądu. Leczenie anoreksji jest żmudne i czasochłonne, gdyż wymaga ogromnej pracy ze strony chorego oraz jego bliskich.
Czym jest jadłowstręt psychiczny? Jakie są przyczyny anoreksji?
Anoreksja jest zaburzeniem odżywiania, które polega na świadomym redukowaniu masy ciała oraz ciągłego kontynuowania wyniszczającej głodówki i wycieńczających ćwiczeń fizycznych, na skutek zaburzonego obrazu własnego ciała. Lęk przed przytyciem sprawia, że chory nie przyjmuje odpowiedniej ilości jedzenia, na skutek czego w końcu dochodzi do niedożywienia. Jego celem jest osiągnięcie upragnionego limitu wagi.
Zobacz także: Blog o Anoreksji – ANOREKSJA STOP
W niektórych przypadkach anoreksja przechodzi w bulimię, która jest żarłocznością psychiczną i charakteryzuje się utratą kontroli nad ilością spożywanego jedzenia i napadami obżarstwa. W wyniku zjedzenia większej ilości pokarmu, chorzy wywołują wymioty, stosują głodówki oraz środki przeczyszczające, a także zwiększają aktywność fizyczną. Wszystko to, aby nie pozwolić na zwiększenie masy ciała. Trzymanie diety pozwala anorektykowi sprawować kontrolę nad potrzebami własnego ciała i umysłu. Satysfakcja ze skutecznego opierania się zapachom dobiegającym z kuchni jest dla nich ogromną nagrodą. Opieranie się pokusom staje się dla nich wręcz sprawą honoru. Niestety, wszystkie ich działania podszyte są strachem. Odpuszczenie sobie diety wiąże się dla nich z utratą kontroli, dlatego też woli ciągle niedojadać, co wyniszcza stopniowo organizm coraz bardziej.
Objawy anoreksji oraz leczenie zaburzeń odżywiania
Widocznym objawem anoreksji jest wychudzenie, co maskowane jest poprzez noszenie luźnych ubrań. Na początku chory eliminuje coraz więcej produktów, zaczyna liczyć kalorie, dużo mówić o jedzeniu, gotuje i ciągle planuje posiłki. Najczęściej anorektycy jedzą samotnie, gdyż nie mają wcale w planach zjeść przyrządzonej potrawy, lecz częściowo lub w całości ją wyrzucić, w tajemnicy przed rodziną. Nakłanianie chorego do zjedzenia większej ilości jedzenia kończy się napadem złości. Staje się wówczas coraz bardziej przewrażliwiony i odsuwa się od najbliższych. Trenowanie w ukryciu w celu zredukowania masy ciała jest na porządku dziennym. U kobiet prowadzi to niestety do zaniku miesiączki. Często też anorektycy sięgają po środki przeczyszczające oraz prowokują wymioty.
Skuteczne leczenie anoreksji jest możliwe tylko wtedy, kiedy chory wykaże chęci i wolę do pracy. Niestety zwykle terapia jest długotrwała, gdyż anoreksja zazwyczaj rozwija się przez dłuższy okres czasu. Celem leczenia jest przywrócenie choremu prawidłowej masy ciała oraz zdrowych nawyków ożywiania i przejęcie kontroli nad destruktywnymi myślami i emocjami, związanymi z nadmiernym redukowaniem wagi. Anorektycy muszą nauczyć się samoakceptacji oraz pracować nad wzmocnieniem poczucia własnej wartości.
Anoreksja bulimiczna to chyba najgorsze połączenie tych dwóch chorób. Jak usłyszałem od lekarza, że moja córka może to mieć, to się pode mną nogi ugięły. Nie wiem dokładnie jeszcze nawet jak to leczyć, ale na razie wszystko wskazuje na to, że zaczniemy od psychologa, bo córka oczywiście wszystkich wyśmiała, że ona nie ma żadnej anoreksji i w ogóle to nam odbiło.
Niestety, ale leczenie anoreksji bulimicznej to wyzwanie nie tylko dla chorego, ale także a może przede wszystkim dla rodziców. W dużej mierze jest to przyczyna zaniedbań, które sam popełniłeś… Trzeba spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie prawdę w oczy. Anoreksja bulimiczna to choroba, którą wykreowali rodzice – brakiem działań, albo błędnymi działaniami.